Get movin'!Ons lichaam en het belang van innerlijkheid

Het is een onderwerp dat volgens mijn ervaring een van de meest actuele is in deze tijd waar de computer en smartphone heel ons leven beheersen. Als we eten nodig hebben, hoeven we niet meer naar buiten, we moeten zelfs niet meer uit onze zetel: een paar klikjes en het is besteld. Hetzelfde geldt voor gelijk welke inkopen, voor onze bankverrichtingen, zelfs ons sociaal leven wordt meer en meer gedigitaliseerd. Dit is een probleem voor heel de wereld – toch zeker het westen en de landen waar de tendens het grootst is – ik zou zelfs zeggen dat het de ziekte van de tijd is. We gebruiken ons lichaam niet langer waarvoor het gemaakt is. We zitten uren aaneen stil en krijgen geen verfrissende buitenlucht. Ons hart moet geen moeite meer doen om voldoende zuurstof in ons lichaam te pompen. Dat heeft over het algemeen twee courante gevolgen: of we kunnen de mentale inspanning en stress die we ervaren niet meer compenseren, we slapen niet meer goed en we eindigen met chronische mentale vermoeidheid. Of aan het einde van de dag hebben we nog zo veel opgekropte energie dat het er op een buitensporige manier uit moet, waarvan fuiven tot een gat in de nacht nog bij de onschuldiger manieren hoort.

Ik vrees echter dat dit alles voor Vlaanderen nog een van de ergste gevolgen heeft. Wij Vlamingen die zo gesloten kunnen zijn, wij die altijd geleerd hebben onze echte emoties te verbergen en ons innerlijk kind zo snel mogelijk in de kiem te smoren. Wij stijve Vlamingen die eerst een dosis alcohol nodig hebben om te beseffen dat we een lichaam hebben dat kan bewegen en zichzelf uitdrukken. Die onbewust de dualistische filosofie van Plato (scheiding van lichaam en ziel) in ons DNA hebben opgenomen. Het kleine restje van goede wil voor ons lichaam die we nog hadden wordt nu bedreigd door alle prikkels die de vele schermen om ons heen op ons af sturen. Ik was erg geraakt toen ik iemand hoorde zeggen: “wanneer we naar een scherm kijken, zijn we ons niet meer bewust van ons lichaam”. Ik besefte dat die persoon gelijk had, en ook hoezeer ik dit zelf beleef. Wanneer je dan beslist dat je hier niet meer aan toe wil geven, wordt pas echt duidelijk hoe moeilijk we eraan kunnen weigeren. Het lijkt wel alsof we willen vergeten dat ons lichaam bestaat, ja zelfs dat we zelf bestaan.

Een paar weken geleden mocht ik voor het eerst een dansretraite beleven bij de gemeenschap van de Zaligsprekingen, voorgegaan door stichteres Jo Croissant. Tijdens deze retraite raakten de volgende woorden me heel sterk: “Het is de angst van de leegte. We hebben angst van de leegte, dus we moeten ze vullen met allerlei zaken, met allerlei afleidingen. Maar wanneer we afgeleid zijn, zijn we niet meer gecentreerd. Afleidingen verwijderen ons van onze diepste kern. Daarom moeten we telkens terugkeren naar die 'innerlijkheid'”.

Inderdaad, als we van onze kern verwijderd zijn, zijn we verwijderd van die “plaats van ons bestaan”, ons diepste binnenste, de kern van ons leven, van onze identiteit, ons hart. Het is echter ook net daarin dat we al van kindsbeen af zo gekwetst kunnen zijn, en daardoor ontstaat dikwijls een breuk in onszelf. We verwijderen ons van die kern van ons bestaan, dikwijls door op te houden onszelf te aanvaarden zoals we zijn, omdat we het idee hebben gekregen dat we niet goed genoeg waren, omdat we 'verwerping' hebben ervaren, een schuld op ons hebben genomen, enz. Door ons van onze diepste identiteit te verwijderen of ze te verwerpen verliezen we echter onze eenheid; met onszelf én met God. Binnenin onze geest en tussen onze geest en ons lichaam. Om God te vinden, moeten we daarom de eenheid terugvinden. En om onze eenheid terug te vinden, moeten we God weer in ons leven binnenlaten. Om dat contact terug te vinden, moeten we terug naar onze kern, de plaats van onze kwetsuren én de plaats waar God in ons woont. Eens we ondervinden dat Hij er dieper is dan onze pijn, schaamte, weigering van onszelf en noem maar op, kunnen we ons eindelijk overgeven aan Zijn blik van liefde in onszelf en ons door Hem laten genezen. Ons laten genezen, want we zijn allemaal gemaakt “om vrije kinderen van God te zijn en te dansen”. (Jo Croissant, 23/12/'17)

Dikwijls vinden we die stap naar innerlijkheid iets heel moeilijks. Ik heb zelfs al vele christenen ontmoet die hiermee worstelen en ook ikzelf kan me er niet elke dag even gemakkelijk toe brengen. Het is echter absoluut noodzakelijk verbonden te zijn met onze volledige persoon, lichaam inbegrepen, om echt te kunnen zijn voor God. Met de woorden van Jo Croissant: “We kunnen niet naar God toe buiten ons lichaam om, het lichaam is de weg naar God.”

Omdat die nood aan het terugvinden van onze kern al door velen in het westen ervaren wordt, hebben velen hun toevlucht gezocht in oosterse meditatie: yoga, zen,... Het absurde is echter dat de oosterse spiritualiteit helemaal niet gericht is op in het lichaam zijn, maar integendeel, op uit het lichaam treden. Meer nog, in feite is van alle godsdiensten het christendom de enige echte religie waarbij het lichaam een centrale rol speelt, omdat Jezus zich zelf geïncarneerd heeft voor de eeuwigheid. Hij heeft het vlees aangenomen. Simpel gezegd, Hij is een mens met een lichaam geworden, en heeft zoals ons allemaal in dat lichaam op aarde geleefd. Hij is een foetus geweest in de baarmoeder van Maria, is baby geweest en heeft uiteindelijk zijn lichaam en heel zijn leven voor ons gegeven bij zijn dood. Na zijn dood is Hij mét lichaam teruggekeerd naar de hemel, en elke dag opnieuw worden hosties geconsacreerd tot 'lichaam van God', dat wij mogen opeten zodat Zijn bloed in ons bloed stroomt. Kan het lichamelijker dan dat? Helaas heeft de kerk jarenlang een vertekend beeld gegeven, vermoedelijk mee bepaald door de dualistische filosofie van Plato. We zijn echter gemaakt door God, ziel én lichaam, en ons lichaam en onze ziel zijn op aarde onlosmakelijk met elkaar verbonden. Daarom is volgens Jo Croissant de dans, in het bijzonder de dans voor God, iets dat uitzonderlijk noodzakelijk en natuurlijk is, en zelfs genezend werkt. Ik geloof trouwens ook vast dat Jezus ook gedanst heeft in zijn leven.

Mijn eigen ervaring bij de eerste 'vrije dans' – waarbij iedereen al improviserend mocht gaan dansen – was die, na een eerste moment van schaamte en onbeholpenheid, van een ontzettend krachtig gebed waarbij ik voor het eerst voelde dat het met heel mijn wezen was en oprechter dan misschien wel eender welk ander gebed. Volgens Jo Croissant heeft ons lichaam een bijzonder geheugen van elke kwetsuur die we opgelopen hebben. Voor het eerst ben ik me hier sterk bewust van geworden en voor het eerst heb ik dat alles met mijn hele zelf voor God kunnen brengen, woordeloos maar vol expressie waarvan ik zelf de betekenis ook op het moment zelf leerde kennen. Onder de blik van Gods liefde heb ik een stap kunnen zetten naar aanvaarding van mijn hele wezen, met die gebeurtenissen die me getekend hebben, en mijn eigenheid waarvan ik deels dacht dat ze er niet mocht zijn. Waarlijk, er is niets zo genezend als het één-maken van lichaam en ziel voor Gods liefdevolle blik.

Het is tijd voor een praktische oefening, die Jo ons ook heeft geleerd tijdens de retraite. In Marcus 6 vragen Jezus' leerlingen of Hij hen kan leren bidden. Hierop antwoordt Hij: “als gij bidt, ga dan in uw binnenkamer, sluit de deur achter u en bid tot uw Vader die in het verborgene is en uw Vader die in het verborgene ziet, zal het u vergelden.” (Matt. 6,6) De eerste stap is goed rechtop gaan zitten, de voeten stevig op de grond. Beweeg je hand omhoog en beeld je in dat je een touw vasthoudt waar je ruggengraat aan hangt. Daarmee ga je je rug recht en omhoogtrekken. Houd je hoofd recht, schouders ontspannen naar beneden. Sluit je ogen en adem een paar keer diep in en uit. Nu gaan we de evangelietekst gebruiken. Bij elk deeltje van de zin hoort een beweging:

• als gij bidt...: hef beide armen langzaam omhoog, dit is een universeel gebaar om tot de Vader te bidden;
• ...ga dan in uw binnenkamer...: breng je armen langzaam weer naar beneden maar langs de voorkant van je lichaam; beeld je in dat je de H. Geest over je hoofd laat komen;
• ...sluit de deur achter u...: kruis je handen over je hart
• ...en bid tot je Vader die in het verborgene is: blijf op die manier gedurende 60 seconden zitten in een aandachtig luisteren naar God. Laat Zijn blik op je rusten.

Wat heb je ervaren? Je kan dit meerdere keren per dag herhalen: één minuut voor God... Ik kan uit ervaring zeggen dat het werkt! Om te besluiten, hieronder nog wat geniale filmpjes voor als je nog wat overtuiging nodig hebt of christenen wel kunnen dansen:

https://www.youtube.com/watch?v=NXxuaXEeQIk

https://www.youtube.com/watch?v=6lHR3YEDi7Y

Wat kan er een oprechter uiting zijn van vreugde dan dit? En nu, tijd om de computer af te sluiten en te gaan bewegen!

Gods zegen,

Goedele*

Ziel, je moet je zoeken in Mij
en Mij moet je zoeken in jou.

Zodanig, o ziel, kan de liefde
jouw beeld in Mij prenten
dat de allerknapste schilder
met gebruik van al zijn talenten
zo'n beeld niet kan maken.

Jij werd uit liefde geschapen
prachtig mooi en zo diep
in mijn binnenste geschilderd
dat, als jij jezelf verliest, mijn beminde,
jij je in Mij moet zoeken.


Ik weet, als jij ooit zou vinden
je afbeelding in Mijn hart
zozeer naar het leven vervaardigd
dat het je verheugen zou, jezelf te zien
zo prachtig geschilderd.

En mocht je misschien niet weten 
waar je Mij zult vinden
dwaal dan niet heen en weer
maar, als je Mij wilt vinden
Moet je Mij in jezelf zoeken.

- Theresa van Avila

Waarom Halloween vieren als christen niet oké is

Het is weer dat moment, eind oktober, waarop alle pompoenen bovengehaald worden en de winkeletalages vol liggen met doodshoofden, spinnen en andere enge decoratie voor Halloween. Dit jaar is het naar mijn gevoel erger dan ooit: ik hoef in de straten van stad Gent geen 500 meter te stappen om twee grote posters te passeren met reclame voor halloweenfeestjes in onze verschillende pretparken. Een hiervan heeft de laatste Pixarfilm 'Coco' als thema. Een film die verhaalt over een jongen die in de fantastische wereld van... de doden terechtkomt, op de “ene dag in het jaar dat de doden op aarde terugkomen” (citaat uit de film), hiermee wordt Allerzielen bedoeld, maar de stad is versierd met vrolijke vlaggen met geraamtes op, zoals we hier voor Halloween al eens durven doen. Deze film bevat onder andere een 'grappige' scène waarbij een hond een been vindt dat hij wil opeten, tot het been zich begint te bewegen en hem meetrekt naar het kerkhof, waar het zijn plaats inneemt in het levend skelet dat daar staat. Vervolgens komt het hoofdpersonage dus terecht in de wereld van de doden, omdat hij de gitaar van zijn overleden vader begint te bespelen. En die wereld blijkt een zeer aantrekkelijke, kleurrijke stad te zijn: het is een soort mengeling tussen Mexico en Hollywood en de mensen zien eruit als vrolijk versierde geraamtes.

Hoe zijn we op dat punt kunnen komen dat voor kinderen, voor wie normaal meer dan ons volwassenen de schoonheid van het leven en de wonderen van deze wereld nog spreken, een film wordt gemaakt over doden en het kerkhof alsof het een attractiepark is? Erg respectvol voor onze voorouders, waar de film zogezegd een eerbetoon aan is, is het ook helemaal niet, integendeel; ik zou het helemaal niet fijn vinden als kind om te zien of horen dat mijn overleden vader een wandelend, versierd skelet is geworden. Kan je je al inbeelden dat Theresia van Lisieux als een skelet in de hemel leeft? Natuurlijk niet. God heeft ons geschapen als mensen voor de eeuwigheid, mét onze waardigheid, mét de schoonheid van ons lichaam. Hoe zijn we er toch toe kunnen komen dat 'the day of the dead' in Amerika een soort verzamelterm geworden is voor Halloween en Allerzielen? Er is geen grotere belediging of pijn voor onze overledenen, dan het vieren van Halloween. Want al onze overledenen hebben mogen ervaren dat er inderdaad zoiets is als leven na de dood, maar dan wel voor hun ziel, en voor eeuwig; en dat leven is OF in God en eeuwig geluk – de hemel of gelukzaligheid genaamd – OF buiten God en in eeuwige kwelling, want onze zielen zijn gemààkt om in God te zijn en buiten Hem zijn is een brandende kwelling, dat we ons hier op aarde nog niet kunnen inbeelden, hoe ver we ook van Hem verwijderd zijn – de hel.

Maar hoe is het mogelijk dat de nieuwe generatie kinderen plots de boodschap krijgt van een volledig verzonnen concept van leven na de dood – dat er exact uitziet als een extreme kopie van het vrolijke en zinloze leven zonder God dat de wereld nu kent – terwijl wij, christenen, wéten wat het échte leven na de dood is? Terwijl we kennis hebben over de échte schoonheid van het leven na de dood en de hemelse realiteiten van de engelen en heiligen. Wat kan er nog meer tot de verbeelding van de kinderen spreken dan die pracht?

Waarom moeten onze kinderen zich verkleden in monsters, heksen en skeletten, terwijl hun verbeelding zo móói kan zijn en nog meer gestimuleerd kan worden, tot het appreciëren van en ontwikkelen in schoonheid? Waarom geen verkleedpartijtjes en decoraties in het thema van de heiligen en het eeuwig geluk? Waarom niet de huizen versieren met bloemen, engelenharen, witte en kleurrijke versieringen en afbeeldingen van onze heiligen, als een ode aan het geluk waar zo velen zijn binnengegaan, en hoop op eenzelfde zalige toekomst?

Er doet momenteel een artikel de ronde op internet van een man die vroeger satanist was. Hij zegt daarin dat hij geshockeerd is dat christenen Halloween vieren. Dat het hét hoogfeest is van de satanisten en de duivel. Hij roept op dat christenen een alternatief zouden vinden voor hun kinderen door zich bijvoorbeeld te verkleden in bijbelse figuren (bron: christiantoday.com; zie onderaan artikel voor link). Als christenen zijn we ons bewust van zo'n mooie realiteiten, die ons tot koningen maken en onze kinderen tot prinsen en prinsessen! Laten we daar toch trots op zijn en proberen wat positief tegenwicht te bieden aan deze duistere dag door het vieren van onze heiligen (1 november is nog steeds het hoogfeest van alle heiligen!), door te bidden voor onze overledenen, door onze kinderen mooie films en boeken te laten zien die doen verlangen naar echte, hemelse, eeuwige waarden en schoonheden! Ik zou ten slotte de ouders die nog een béétje gevoel hebben voor fatsoen en respect voor hun overledenen, ten diepste op het hart willen drukken hun kinderen niet naar de film 'Coco' te laten gaan, maar integendeel de Waarheid te durven zoeken, het onder ogen te zien en door te geven aan de volgende generatie.

Een gezegend feest van Allerheiligen voor iedereen!

Goedele

Link naar het artikel:

https://www.christiantoday.com/article/former.satan.worshipper.shocked.that.some.christians.celebrate.halloween.this.holiday.has.nothing.holy.about.it/115922.htm

Het grote misverstand over het christendom - The great misconception about christianity

(For English, scroll down)

Hallo iedereen!

Ik zou graag iets bespreken dat voor mij heel belangrijk is: de vele misverstanden die er, vooral in Vlaanderen, zijn over het geloof en specifieker het christendom. Het is het misverstand dat praktisch iedereen hier over de laatste generaties heeft meegekregen en de reden waarom de meerderheid helemaal heeft afgehaakt. Maar het is een grote leugen.
Waarover heb ik het? Wat is de grootste kritiek dat het christendom krijgt door niet-gelovigen? Hypocrisie. 'Die christenen, ze zijn zo hypocriet als iets: ze doen zich voor alsof zij perfect zijn, met hun ideeën over zondigheid, ze doen zich heilig voor en vanbinnen zitten ze met allerlei opgekropte frustraties, ze denken dat ze zoveel beter zijn terwijl ze anderen zitten te veroordelen', enz. enz.
Helaas zijn er ook veel zulke christenen geweest en er zijn er vast ook nog altijd; maar deze zitten echt op een verkeerd spoor. Ik zou zelfs durven zeggen, die houding is nu juist hetgeen dat Jezus zelf doet huiveren. Het lijkt een beetje op de houding van de Farizeeërs in zijn eigen tijd.
Voor alle duidelijkheid: dit is geen bericht om andere christenen op de vingers te tikken. Dit is integendeel een bericht waarin ik over mezelf zeg, samen met paus Franciscus en vele christenen die de echte waarheid hebben gevonden: 'ik ben een zondaar'. We zijn het allemaal, elke mens is het. Maar in plaats van dat als iets negatiefs te zien, is het eigenlijk bijna het mooiste dat je over jezelf kan zeggen. Want wie dat durft zeggen, zonder schaamte of angst, is een echte christen. Waarom? Omdat hij of zij voor honderd procent vertrouwt op de goedheid en liefde van God.

Het christendom gaat niet over perfect moeten zijn of jezelf beter voordoen, integendeel. God wil niet dat we niet echt zijn, dat we delen van onszelf verbergen. Waarom konden Adam en Eva niet langer in het paradijs blijven? Omdat ze zichzelf niet meer durfden tonen aan God. Omdat ze hem niet meer vertrouwden. Dat is de echte roeping van ons geloof: om God een Vader over ons te laten zijn en ons door Hem te laten beminnen; om te durven kinderen van Hem te zijn. Ben je kwaad op hem? Zeg het hem dan. Heb je twijfels of hij bestaat? Zeg het hem! Het is pas als we eerlijk durven zijn tegen Hem, dat we helemaal eerlijk kunnen zijn met onszelf en de anderen. Met andere woorden, als we echte christenen, echte kinderen van God willen zijn, is hypocrisie onmogelijk. En wat dan met de dingen waarvoor we ons schamen, waarover we spijt hebben, die ons slecht doen voelen? Daarvoor heeft Jezus de biecht ingesteld, het sacrament van verzoening met God. Het is geen straf of verplichting, het is God die ons altijd nieuwe kansen voor een nieuwe start wil geven, die ons vrij wil maken van alles dat ons hindert. Want het enige dat God eigenlijk wil, is dat we écht gelukkig kunnen zijn. Hij is geen sadist, Hij is geen straffende God, Hij wil geen regeltjes opleggen om ons onder de duim te houden. Hij biedt enkel middelen aan om ons met Hem te kunnen verzoenen, op Hem te vertrouwen, en op die manier ook ons met onszelf te verzoenen en ons vrijer te weten. Hij vraagt maar één ding: oprechte liefde. Waarom? Omdat enkel op die manier echt geluk voor ons mogelijk is. Zoeken we er onbewust niet allemaal naar, die echte liefde? Velen zoeken het in een relatie met een persoon, maar zijn dan al te vaak teleurgesteld. Hun diepe eenzaamheid of pijn wordt niet verzacht; de relatie loopt stuk omdat de wederzijdse verwachtingen te hoog zijn, of soms te laag, als we alle hoop al opgegeven hebben. Ik kan één ding met oprechte zekerheid zeggen: die liefde waar je naar op zoek bent, dat deze generatie al quasi heeft opgegeven, bestaat, en is zelfs héél dichtbij! Het is het Hart van God. Hij huilt omdat zo weinig van zijn kinderen nog naar Hem zoeken. Hij wil zijn liefde geven, maar de harten van de mensen zijn vaak gesloten voor hem. Kan je dit maar moeilijk geloven? Toch is het zo... Vraag het Hem maar eens!
Het is pas als we al onze façades afleggen, onze maskers van perfectie of van wie we zouden willen zijn, en onszelf aan God tonen zoals we echt zijn, dat het echte geloof en de echte liefde kan ontstaan! Dat is het christendom en dat is heiligheid - vertrouwen op God, of als dit voor ons te moeilijk is, verlangen naar dat vertrouwen - dat is al genoeg.

Veel liefs!

Goedele *

-----------

Hello everyone!

I would like to discuss something that's of great importance to me: the many misunderstandings considering faith, and more specifically, christianity. It's the greatest misconception of the last generations and, I think, the greatest reason why most people gave up on it. But it's a big lie.
What am I talking about? What's the biggest criticism christianity gets from non-believers?
I think it's hypocrisy. Many people think that christians are hypocrite, trying to show or believe that they are perfect, condemning others, lying to themselves, living in an illusion.
Unfortunately, there have been many christians like this, even still today. But they are not the right examples. In fact, this kind of behaviour is exactly what makes Jesus himself shudder. It resembles the way the Pharizees reasoned in His own day.
Just to clarify: I'm not pointing any fingers here. On the contrary, in this blog post, I would like to say about myself, together with our pope Francis and many other christians who found the Truth: 'I'm a sinner'. All of us are, every human being is. It's the way we are so easily tempted to talk badly of others, to hurt each other, to offend, to have the wrong priorities, and then we're only talking about smaller things, sometimes even unwilling. But. To say this, 'I'm a sinner', doesn't need to mean something negative. We know that we're sinners, but much more than that, we know that we are loved. To be able to say that you're a sinner, without fear, without shame, is the most beautiful thing of christianity, because it means that you have the greatest confidence in God's love for you and in his goodness.

Christianity is not about having to be perfect, having to merit your passage to heaven, making sure your appearance is good. God doesn't want us to be unreal, He doesn't want us to hide parts of ourselves. Why were Adam and Eve unable to stay in paradise? Because they were afraid to show themselves to God. They didn't trust Him any longer. That's the real call of our faith: to let God be our Father, let Him love us, to be His children. Are you angry with him? Just tell Him. Do you have doubts about Him? Tell him! It's only when we are able to be honest with Him, that we can be entirely honest with ourselves and with others. In other words, if we want to be real christians, real children of God, hypocrisy is impossible. And what about the things that make us feel ashamed, feel bad, the things we aren't proud about? For that, Jesus gave us confession, the sacrament of reconciliation with God. It's not a punishment or obligation, it's God wanting to give us new chances for a new life, wanting to make us free from everything that hinders us. Because the only thing that God really wants, is to give us true happiness. To give true happiness to everyone. He's not a sadist, he's not a punishing God, he's not giving us rules to dominate or suppress us. He only offers us ways to reconcile ourselves with Him and to trust Him, so that we might reconcile with ourselves and the people around us. So that we might be free. He only asks for one thing: sincere love. Why? Because that's the only thing that will lead us to true happiness. Aren't we all searching for it, consciously or unconsciously, this true love? Many people are searching for it in others, in a partner, but they often get disappointed. Their deepest loneliness or pain can't be soothed; the relationship breaks down because they expect too much of each other, or too little if all hope has been given up.

I can tell you one thing with utmost certainty: this love that you are searching for, that these generations often already have given up, exists, more even, is very near to you! It's the Heart of God, the Heart of Jesus. He is crying because so little of his children are searching for Him, the one true source of their happiness. He wants to give them His love, but the hearts of the people are often closed. Do you find this hard to believe? Yet it's true... Just ask Him!
It's only after we are able to shed our masks, our walls, our facades of perfection and show ourselves to God just the way we are, that real faith and love can come into being! This is true christianity, this is true holiness - to trust in God. Or if that is too difficult, to aspire to trust in Him. That's already enough, I can assure you from my own experience.

Lots of love,

Goedele *

Schoonheid die vanbinnen zit: the power of NOT wearing make up

(for English, scroll down)

'The power of make up'. Het is al de tweede keer dat ik zo'n filmpje zie opduiken in een nieuwsbericht, doordat het duizenden tot miljoenen keer bekeken is. Als je deze woorden intypt in Youtube, verschijnen er gigantisch veel versies hiervan. In deze filmpjes tonen meisjes hoe 'krachtig' make up kan zijn omdat het je gezicht volledig kan omvormen. In een bepaalde versie hiervan, waarvan je de foto hier ziet, wordt er zelfs gezegd dat er tegenwoordig een taboe heerst rond make up en dat de waarde ervan moet verdedigd worden. Ik was eerlijk gezegd compleet in de war. Sinds wanneer is het dragen van make up taboe? Ik zie het juist meer en meer opduiken in de straten, meisjes met zware make up, felrode lippen, ik zie het opduiken in de winkels, in de media, overal, meer en meer. Sinds wanneer is make up dragen een 'recht' geworden dat verdedigd moet worden? Maakt het dragen van make up ons vrouwen gelukkig? Is het een nieuwe stap naar 'vrijheid' voor de vrouw? Sinds wanneer moeten we daarvoor onze gezichten kunnen veranderen? 

Zoals ik al in een eerder bericht heb gesteld, wordt het vandaag de dag steeds belangrijker om er perfect uit te zien. We mogen niet op ons gezicht laten zien dat we het moeilijk hebben, of dat we een moedervlek hebben, of te korte wimpers. Het liefst zouden we lijken op anderen, die er veel beter uitzien, die beroemd zijn of een egale huid hebben. Zo zijn er op Youtube een gigantische hoeveelheid aan filmpjes over mensen die tonen hoe je met make up op een bepaalde beroemdheid kan lijken. Of het gaat gewoon over er 'beter', opvallender, interessanter, meer 'vampy' uitzien. Tot een aantal jaar geleden was ik er zelf mee weg: de vele video's op Youtube volgen, constant nieuwe dingen kopen, tot het bijna een obsessie werd. Ik was er veel te veel uren mee bezig, uren die ik veel zinvoller had kunnen besteden. Het leidde mij waarlijk af van wat er eigenlijk echt belangrijk was en van het leiden van mijn eigen leven.

Het is ook normaal: als we constant bezig zijn met te willen lijken op iemand anders, hoe kunnen we dan nog onszelf zijn? Hoe kunnen meisjes nog gelukkig zijn met zichzelf als het leven enkel nog draait rond uiterlijke perfectie?

Sinds wanneer, ook, is het een 'kracht' om op iemand te lijken die je niet bent? Het lijkt mij dat dit alleen aantrekkelijk kan zijn als je niet gelukkig bent met wie je bent. Maar hoe anders je er ook uit zal zien voor de mensen om je heen overdag, als je 's avonds je make up afneemt zal je weer geconfronteerd worden met alle ontevredenheden over jezelf. Op den duur wil je enkel nog jezelf zien met dat masker op, en durf je niet meer kijken naar de waarheid eronder. Maar, zo zie je ook je eigen schoonheid niet meer. Door constant bezig te zijn met uiterlijke perfectie, vergeet je naar de kracht van je persoonlijkheid en talenten te kijken en de dingen die er echt toe doen; je vergeet dat op andere plaatsen in de wereld, of zelfs in je eigen stad, mensen enkel snakken naar liefde, vrede, water, een dak boven hun hoofd. 

Wat als we het nu eens zouden omkeren? 'de kracht van make up' wordt dan 'de kracht van ons eigen gezicht'. Zonder make up, zonder maskers. De waarde van onszelf zoals we zijn. Met die moedervlek. Met dat bleek velletje. Met die bril. Want onze schoonheid komt van veel dieper dan dat. God heeft ons gemaakt tot wie we zijn. Er zijn misschien een paar mankementjes bijgekomen: door stress, vermoeidheid, slecht DNA. Maar onze schoonheid is altijd inherent, van waar we ook zijn, doordat we elk een unieke persoonlijkheid hebben gekregen, een uniek karakter, een uniek gezicht. Omdat we met liefde zijn gemaakt. En omdat onze waardigheid er automatisch is doordat we kinderen van God zijn. Ik kan niet beschrijven hoezeer God wil dat we gelukkig zijn met onszelf. 

Hier is wat dit bij mij heeft duidelijk gemaakt: toen ik vroeger in de spiegel keek, had ik altijd de neiging om te kijken naar wat er mis was met mijn gezicht. Ik zag alleen maar het negatieve: blauwe kringen door vermoeidheid, rode wangen, en ik dacht dat mijn gezicht alleen maar negativiteit, geslotenheid en frustratie uitstraalde. Ik keek niet graag naar dat gezicht in de spiegel. Ik probeerde het er soms wat beter uit te doen zien met poeders en crèmes, maar uiteindelijk was ik toch altijd nog niet tevreden, of zelfs als ik vond dat ik er wel goed uitzag, vond ik dat er toch iets niet klopte. Ik probeerde een nieuw kapsel, lenzen, noem maar op, maar er klopte telkens iets niet. Het leek alsof ik naar mezelf op zoek was in mijn spiegelbeeld en het niet vond. Ik zag alleen maar maskers. Wie is dat meisje dat terugkijkt naar mij, dacht ik vaak. Tot er iets begon te keren in me. Ik begon te begrijpen wie het was dat God beminde in mij. En toen ik in de spiegel keek, zag ik ineens een heel nieuw gezicht, en ik wist dat ik mezelf had gevonden! Een gezicht dat niet statisch is, maar veel beweegt, veel expressies toont, veel lacht, of soms kwaad kijkt. Op een hoofdje dat niet veel stilstaat en op en neer beweegt omdat ik aan het springen was van vreugde, ja, omdat ik besefte hoe mooi God mij heeft gemaakt en wat een geschenk het is Zijn dochter te zijn. De dochter van God zijn wil zeggen: je altijd bemind weten en verlangen om die liefde door te geven, en hierdoor je eigenwaarde beseffen. Als vrouw is dit zo belangrijk: het heeft ook grote gevolgen voor onze relaties, ons zelfrespect en onze omgang met ons eigen lichaam. Maar daarover later meer.

Dus, kijk eens in die spiegel, niet om te bestuderen hoe je huid eruit ziet, maar om te kijken naar je ogen, om te lachen naar jezelf, want die ogen, dat gezicht, die lach zijn de reflectie van Gods liefde voor jou, zoals je bent! En Zijn uitnodiging om je talenten en persoonlijkheid te gebruiken om op je eigen manier die liefde door te geven. Daar zit onze schoonheid.

Tot een volgende dan weer!

Liefs,

Goedele *

-----------

'The power of make up'. I have already seen this type of video mentioned twice in newsletters, as they had been watched for over thousands or millions of times. If you type those words on Youtube, you'll get a whole list of videos like that. In those videos, girls talk about how 'powerful' make up can be because it can change your whole face. In a certain version, it is claimed that these days, wearing make up has become 'taboo' and its value should be recognised more. That made me quite confused. Since when has wearing make up become taboo? Honestly, I think it becomes more and more proficient in the streets these days: I see girls wearing heavy make up and bright lipstick more and more everywhere. Since when did wearing make up become a 'right' that needs to be defended? Does it make us women more happy perhaps? Is it a new step towards 'freedom'? Since when do we need to change our facial features for that?

I have already addressed the rising tendency towards perfection in a previous post. In today's society, it shouldn't be visible on our face that we feel bad, or that we have a birthmark or eyelashes that are too short. We would preferably look like someone else, someone who is famous or has the perfect skin. There are loads of videos on Youtube of people showing how you can transform yourself into a famous person. Or else it's just about looking 'better', standing out, looking more interesting or 'vampy'. Several years ago, I had fallen for it myself, looking for British videos to train my accent. I started watching videos about make up techniques and hauls, I started spending a lot of money on new products, until I was nearly obsessed with it. I spent way too many hours on it, hours that I could have spent much more usefully. It really diverted me from what was really important and from living my own life.

And it's only natural: if we're constantly preoccupied with looking like someone else, how can we still be ourselves? How can girls be happy with themselves if life is just about external perfection?

Since when is it a 'power' to look like someone you're not? It seems to me that this can only be attractive when you're not happy about yourself. But no matter how different you will look for the people surrounding you during the day, when you take off your make up at night you will only be confronted with your flaws and frustrations. After a while you will only want to look at the mask you covered yourself up with. You will be afraid of the truth behind it. But that way you are also covering up the beauty inside of you. By constantly fretting over external beauty, you forget looking at the strength of your own personality and talents, and the things that truly matter. You forget that in other places around the world or next door, people are suffering for want of love, peace or safety.

What if we would turn it around? 'The power of make up' will then become 'the power of not wearing make up', or 'the power of our own face'. Without make up, without masks, the value of ourselves as we are. With that birthmark. With that pale complexion. With those glasses. Because our true beauty depends on something far more profound than that. God has made us into who we are. There might have been added up some minor 'flaws', because of stress, bad DNA or traumas in our life. But our beauty is always inherent, no matter where we come from, because each of us received a unique personality, a unique face. Because we are all made with and out of love. And because we are children of God, we are automatically valuable. I wish I could explain how much God wants us to be happy about ourselves.

This is how that became clear to me: in the past, when I looked into the mirror, I used to see nothing but negativity, ugliness, signs of weariness or frustration, and I thought that was all that others saw in me as well. I didn't like to watch that face in the mirror. I tried to make it look better by using powders, creams, eyeliner, etc., but in the end I never felt content about myself, or if I did, it just didn't feel right. I tried a new hairstyle, lenses, but still I felt like something wasn't right. It was as if I was searching for myself when I looked into the mirror, but I couldn't find myself. I only saw masks. Who is that girl that looks back at me, I thought. Until I started seeing myself in a different light. I started to understand who it was that God loved in me. And when I looked into the mirror, I suddenly saw a whole new face and I knew that I had found myself! It was a face that was dynamic, full of expression. It was a head bobbing around, because I was dancing with joy as I realised how beautiful God has made me and what a gift it is to be His daughter. Being God's daughter means: always feeling loved and desiring to pass that love on to others, and, that way, realising how worthy we are. For girls this is so important: it has great consequences for our self-respect, in relations, towards ourselves and our body. But I will perhaps talk about that later. 

So, just look into that mirror once, not to check if your skin looks fine, but to look at your own eyes, to smile at yourself feeling gratitude, because those eyes, that smile, that face is the reflection of God's love for you, just the way you are! And it is His invitation to use your talents, your gifts to pass that love on in your own way. That's where our beauty lies.

Love,

Goedele *

Faith, hope, love, peace and joy.

I would like to share something very joyful with you today. It is also a little bit the story of my life, and of every person's life. I have no idea how you guys will react to this, because what has become a self-evidence to me, through a long journey, is for a lot of people completely unknown terrain. It's the story of God's love that saved me and gave me a new life.

What, most of you will think right now. She's lost it completely.

No, I haven't lost anything or in any way. I have won. I have won a life, a happy life. A life that knows its own sense and purpose. A life that knows its beauty and strength. Because that's what life is, don't let anyone tell you otherwise. It is full of purpose, full of beauty and strength. Unfortunately, these days, we see and hear a lot of other things, so that it is often the complete opposite.

But to get back to my story.

Yes, I believe in God. I go to church. And I love Jesus.

It actually starts again with my burnout from three to four years ago. Or actually it already starts  with my baptism. And the catholic upbringing I received as a child. I still remember my faith back then, in a childish way that takes everything literally. But from my teenage years on, I started rebelling. During the first years of uni, I lost my faith entirely. I thought I was happy and free, but I wasn't really. And then I got that burnout. Imagine that, at the prime of your life. Basically your whole life collapses and you have to start again and build it up from scratch. Looking back, it was the best thing that happened to me – because it changed my life, in the end, in a very good way. I would never want to go back to before. Ever. Not that it was so terrible. Simply that there was an emptiness that now has been filled with a light that will never fade.

Anyway. Before that, I was ill for more than a year. Those first months were the worst. My energy level was below zero, which even made me have a few panick attacks in the beginning, and a general feeling of despair. It was a dark, heavy period that I would not like to go into too much – there is no need for that. The consequence, though, of not being able to do much, was that I was at my parents' house a lot more again, and I started accompanying them to mass again every now and then. I started to like that more and more, even though it wasn't really for the right reasons at first. It was attractive because there were always other young people, the church was full and full of joy, and I liked the conservative idea of going to mass every Sunday.

The place I am talking about is a local, new community in Flanders that, together with other new communities, lives their faith with a new fieriness – and this has consequences for reaching more and more young people.

So, by going there I met new people, people of my age that go to church as well. That circle of people has only become bigger and bigger since then and was the cause that I started going to things like youth festivals. As I said, I hardly went to church for the right reasons: I liked the people and the atmosphere. But that caused that I kept coming, and very slowly, something new has started growing. For that, I have to talk about a very special place: Medjugorje. Never heard of it? Probably. It's a small village, as there are so many, in Bosnia. But there is one big difference: it has become a huge place of pilgrimage, because St. Mary appears there, for 33 years already, to a group of people, every day. About twice a month, She gives a message for the whole world. She has been doing that for 33 years. And the biggest part of the world doesn't know about it. You don't believe any of it? It must have been made up? Well, I suggest that you go check it out yourselves, to make up your own mind about it. You might be surprised...

Anyway, that place was central in how my life has changed. I went one year after the beginning of my burnout and made new friends with whom I had an amazing time; that was the biggest reason why I wanted to go back the next year. I was too late, though, to enroll in any of the groups that went; so I went with the only group that still had one place; a small group of nine of which I knew no one. When we departed, I still remember thinking: what have I begun? It turned out to be the beginning of something new, even though I didn't realise that back then. I remember the moment, the first day,

when I was going to communion in a fully crowded church, and as the only one of that big crowd, received a cross on my forehead. I was completely baffled. The only thing I thought was: 'Why me,  what's wrong with me?' I felt tears coming up and I couldn't stop them, so I ran out of church and started crying my heart out. It felt like a relief, although I didn't know from what.

All in all, I felt a little bit confused after that edition, and I didn't return to church for some months because there were certain ideas I had about faith that weren't right and because of that it didn't make me free. But after some time, I missed the friends I made, the atmosphere, and I started going back, at my own pace, to small youth events. Among others, a festival in Flanders, with christian bands. There was one musician who talked about his life and faith, which inspired me a lot. I still remember his words, and they are still the theme of my life: 'Trust is the key against fear.' Because fear had been exactly the thing that held me back to go to church. Fear is exactly what has always blocked me throughout my life. But during that period, I started discovering that faith was not something to be afraid of; I noticed all of a sudden how it made people happy and free. I felt the tiniest spark of the love and joy that comes with it. I started opening my heart, which had been closed because of my experiences in life.

Shortly after that I had my first real confession. Before I knew it, I started confessing my whole life - and I started crying again, without understanding why. I had never before felt guilty or bad about the things I confessed - I hardly understood why I even told them. I had often used those stories to brag to friends. After that confession I felt an enormous lightness and joy, and I saw that the priest shared that joy.
That was a few days before Christmas.

After that, I had to start studying again, sitting isolated at my place in Ghent. I suddenly felt extremely, extremely bad; one evening, I got a panick attack when I lay in bed. I called my sister, and the next day I went over to where she lived. While I was there, very strong emotions came up all the time: mainly anger. I tried everything to get it out, but it kept coming. I could not face my parents during that time, out of anger towards them. These emotions took up so much of my energy that I was not able to finish my last exam. I stayed with my sister until all parties felt that I could not stay there for ever, so I went to stay for a while at the abbey where we always went to church, where the one community of Flanders stays that is based on Medjugorje. A few of them, that I knew quite well, were going to a 'retreat' for the weekend and I decided to go as well, because my mother had advised me to talk with one of the mentors. Going there changed the whole course of my life. I went again for four days immediately afterwards, and then decided I wanted to give my life a new direction. From that moment on, I have been guided by the Holy Spirit in everything, but especially in the healing of my heart. It is Him and Love that can heal; it is only that logic, after all. Our wounds have happened because of a shortage of love; and it can only be healed by the Presence of love. I could go on and on about my life; but after I went to Mladifest again this year, and back to Medjugorje again during New Year's Eve, I have been strengthened in love and belief. There have happened things that make it impossible for me to say that He is not real. I have been on the very bottom of life, and I have been restored, and am being restored. Pain, anger and anxiety are being brought into Light, as well as painful memories, but love has equally filled my heart, so that I have only been growing stronger.

Scepticism, being closed, have been great hindrances for me to open myself up, in trust and belief. I had been taught so many things that seemed to contradict God's presence in the world; I had felt so much pain in my early years of existence, and later as well, I had seen so much of my parents' troubles and doubts, that I could no longer believe. But very, very slowly God has opened my heart again and showed that He is always present, everywhere. His love surmounts any wound, any pain.

Love and peace to all of you,

Goedele *

Geloof, hoop, liefde, vrede en vreugde.

Ik wil vandaag een heel vreugdevol iets meedelen.  Het is ook een beetje het verhaal van mijn leven, en ergens, van ons allemaal.Ik heb geen idee hoe jullie hierop gaan reageren, want wat voor mij een vanzelfsprekendheid is geworden door een lange weg, is voor velen volledig onbekend.
Het is het verhaal van Gods liefde dat mij gered heeft en mij een nieuw leven gegeven heeft.

Wat, denken de meesten nu waarschijnlijk. Nu heeft ze het helemaal te pakken.

Jup, maar op een heel positieve manier. Ik heb het leven te pakken. Het gelukkig leven. Het leven dat zich bewust is van zijn eigen zin en doel. Van zijn eigen schoonheid en kracht. Want dat is wat het leven is, laat je niets anders wijsmaken. Vol zin, vol schoonheid en kracht. Helaas krijgen we tegenwoordig zoveel andere dingen te zien en te horen dat het meestal nog ver te zoeken is.

Maar om terug te keren naar mijn verhaal.

Het begint eigenlijk opnieuw met mijn burn-out van een drie à vier jaar geleden. Of  eigenlijk begint het al van mijn doop. En de katholieke opvoeding die ik gekregen heb als kind. Ik herinner me nog hoe ik geloofde toen, met een kinderlijk geloof dat alles letterlijk neemt. Maar vanaf mijn tienerjaren, en ten volle in de eerste jaren als student, heb ik het geloof helemaal laten wegslippen - deels ook als een manier om me af te zetten van mijn ouders. En toen was er ineens die burn-out. Ik kon zo goed als niets meer in de eerste maanden; ik zat ver onder mijn reserves aan energie. Ik had zelfs een paar keer zware angstaanvallen, waarbij alles me leek te verstikken. Het was een zware, donkere periode waar ik liever niet te lang aan terugdenk. Het gevolg, echter, van niet veel te kunnen doen was dat ik weer vaker thuis zat, en weer af en toe begon mee te gaan naar de mis op zondag. Ik begon dit echt graag te doen, ook al was het misschien niet om de juiste redenen. Het was aantrekkelijk omdat er nog jongeren kwamen, de kerk altijd vol zat en er uit volle borst werd meegezongen, en omdat ik me in die periode aangetrokken voelde tot het ouderwetse idee van op zondag naar de mis te gaan.

De plaats waarover ik spreek is een lokale, jonge gemeenschap in Vlaanderen, die, samen met andere nieuwe gemeenschappen met een nieuwe vurigheid het geloof beleeft - en een verzamelplaats is geworden voor meer en meer jongeren die geraakt worden door God.

Hoe dan ook, door daar te zijn heb ik nieuwe mensen leren kennen, mensen van mijn leeftijd, die ook gelovig zijn. Die kring van mensen heeft zich verder en verder uitgebreid en heeft ervoor gezorgd dat ik dingen heb meegemaakt zoals jongerenfestivals. Zoals ik zei, in het begin ging ik amper om de juiste redenen naar de kerk: het trok me vooral aan om de sfeer en de mensen. Maar dat heeft ervoor gezorgd dat ik ben blijven gaan, en langzaam is er iets nieuws gegroeid. Daarvoor moet ik praten over een heel belangrijke plaats: Medjugorje. Nog nooit van gehoord? Waarschijnlijk. Het is een klein dorpje, zoals er zovele zijn, in Bosnië. Met één verschil: het is een gigantische bedevaartsplaats geworden, omdat de Heilige maagd Maria er al 33 jaar verschijnt aan een groep mensen, elke dag. Ongeveer twee keer in de maand geeft ze een boodschap voor de hele wereld. Al 33 jaar. En de wereld kent ze niet. Je gelooft er niets van? Zal wel allemaal verzonnen zijn? Ik zou zeggen, ga er zelf eens naartoe om het na te gaan... Je zou misschien verrast kunnen zijn...

Dus die plaats was centraal in de overgang in mijn leven. Ik ben er voor de eerste keer een jaar na mijn burn-out geweest en heb er nieuwe vrienden gemaakt waarmee ik mij enorm heb geamuseerd; dat was de grootste reden waarom ik het jaar erna terug wou gaan. Maar God werkt waar en hoe hij kan. Een jaar later besloot ik op het laatste moment om naar het jaarlijkse jongerenfestival in Medjugorje te gaan, maar ik was te laat om met een groep jongeren of bekenden mee te gaan - dus ging ik met de enige groep waar er nog plaats was; een minibusje vol onbekenden. Toen ik vertrok met hen, om vijf uur 's nachts, ging er vooral door mijn hoofd: waar ben ik beland, en waar ben ik aan begonnen? Het bleek het begin van iets nieuws te zijn, ook al had ik het toen niet door. Ik herinner me het moment, de eerste dag, dat ik in een overvolle kerk stond, de communie kreeg, en nadien, als de enige van die massa mensen, een kruis kreeg op mijn voorhoofd. Het enige dat ik toen dacht was: 'Wat is er mis met mij? Wat heb ik verkeerd gedaan?' Ik voelde tranen opkomen en ik kon ze niet tegenhouden, dus ben ik uit de kerk gerend. Ik begon hard te huilen en ik wist niet waarom.

Ik zal eerlijk zijn, de eerste maanden daarna stond mijn geloof nog steeds op een laag pitje. Ik had die liefde van God nog steeds niet begrepen en ik had uiteindelijk beslist om eventjes niet meer naar de kerk te gaan. Ik begon het na een paar maanden echter weer te missen, en de vrienden die ik al gemaakt had. Uiteindelijk ben ik weer heel langzaam, op mijn eigen tempo, naar kleine evenementen beginnen gaan. Zo was er een christelijk festivalletje in Vlaanderen waar veel van mijn vrienden naartoe gingen en waar ik besloot ook naartoe te gaan. Juist dan was er een muzikant die ook een stukje getuigde, en wat me raakte. In die periode heb ik zo een aantal dingen gedaan, en het deed me een nieuwe kant van het geloof ontdekken, van wat centraal was: liefde en vreugde. Ik voelde er het kleinste sprankeltje van en mijn hart, dat door gebeurtenissen in mijn jeugd zich langzaam meer en meer had gesloten, begon open te bloeien.

Kort daarna had ik mijn eerste echte biecht. Voor ik het wist, begon ik ineens mijn hele leven op te biechten - en ik moest opnieuw huilen zonder te begrijpen waarom. Ik had mij voordien nog nooit in mijn leven slecht of schuldig gevoeld over die dingen - ik gebruikte ze soms zelfs als verhalen om stoer mee te doen bij anderen. Na die biecht voelde ik een enorme lichtheid en vreugde, en ik zag dat de priester mijn vreugde deelde.
Dat was een paar dagen voor Kerstmis.

Daarna moest ik weer beginnen studeren voor de examens, geïsoleerd op mijn kot. Ik voelde mij ineens enorm, enorm eenzaam. Een zekere avond terwijl ik in bed lag, kreeg ik een zware angstaanval. Ik heb mijn zus opgebeld en ben de volgende dag naar haar gegaan. Daar ben ik een hele tijd gebleven, en in die periode begonnen enorm heftige emoties naar boven te komen: kwaadheid, vooral, maar ook verdriet en angst. Ik kon mijn ouders die periode niet zien, ik kon ze niet aankijken door de enorme kwaadheid die ik voelde. Die emoties namen zoveel van mijn energie in dat ik mijn laatste examen niet meer kon doen. Een tijd daarna, toen de eerste schok wat geluwd was, kon ik opnieuw een dagje naar huis gaan en heb ik mijn emoties en herinneringen verteld aan mijn moeder, die me aanraadde om met iemand te praten, die vaak retraites begeleidt. Uiteindelijk besloot ik een weekend mee te volgen zodat ik met haar kon praten. Dat was een enorm belangrijk moment. Ik hoorde daar over 'innerlijke genezing', door de liefde van God. Ik besefte dat ik dat wou, en dat is ook wat in mij is begonnen. Alle pijn, alle onzekerheid, alle kwaadheid, alle negativiteit, kwetsuren, dat alles is voor God niets; want Zijn liefde is oneindig veel keer groter dan dat. De wereld biedt vele remedies en therapieën aan om ons beter te doen voelen; pillen, 'zen' zijn, sporten, twee liter water per dag drinken. Ik zeg niet dat je niet moet gaan sporten of voor jezelf zorgen, integendeel. Maar dat is niet wat ons leven gaat veranderen. Het is uiteindelijk maar zo logisch; onze wonden zijn ontstaan door een tekort aan liefde, en het is enkel de Liefde die ons kan genezen. Ik zou kunnen doorgaan over mijn leven: maar het komt er op neer dat ik ook dit jaar opnieuw naar Mladifest, het jongerenfeest in Medjugorje ben teruggekeerd, en zelfs voor Nieuwjaar weer op die plaats ben geweest, en dat dat de bijzonderste momenten van mijn leven geweest zijn. De kracht en liefde die ik daar heb ervaren is niet te beschrijven. Er zijn dingen gebeurd in mijn leven waardoor ik onmogelijk nog kan twijfelen of God bestaat. Hij bestaat. Ik heb volledig op de grond gezeten in mijn leven, en God heeft me weer opgetild, keer op keer, en blijft in me werken opdat ik steeds sterker zou worden. Pijn, kwaadheid, angst en pijnlijke herinneringen worden in het licht gebracht, maar Liefde heeft evenzeer mijn hart weer opgevuld, in zo'n mate dat het de pijn vér overstijgt. Het is de grootste vreugde ter wereld om te beseffen dat je een kind van God bent en dat je je mag laten liefhebben door Hem. Het is de grootste vreugde om jezelf aan Hem te geven, want dan ben je nooit meer alleen.


Goedele *

Dreams: de ontknoping.

"Madam, we have arrived at our destiny. Allow me to help you out of the carriage."
Ik giechel even. Robin neemt mijn hand vast wanneer ik uitstap en leidt me een stukje. De grond voelt zacht aan. Er is een redelijk briesje, ik kan de zee horen en ruiken.
"You can take off your blindfold now."
Robins stem klinkt heel zacht en dichtbij. Ik haal mijn sjaal naar beneden, open langzaam mijn ogen - en hap naar adem.
"Waw"
Het landschap dat voor me ligt is adembenemend. Ik sta op een rots te kijken naar zee. De berg waarop ik sta loopt een beetje naar binnen aan mijn rechterkant, met op de top duinen en een wit kerkje. De zon begint al te zakken en geeft de zee een prachtige schittering en de hele scène een warme gloed.
"See, we had to come at exactly the right time for this scene. I'm glad we made it."
Hij glimlacht naar me en ik zie de zee in zijn ogen.
"It's like a dream. Perfect for a fairytale."
"I was counting on a reaction like that. You see, there's a particular reason why I brought you here."
Robin zwijgt even en ik kijk verwachtingsvol op naar hem. Na een korte aarzeling zegt hij:
"There are still masses and services held in that little church up there. Would you like to go have a closer look?"
Ik knik enthousiast en probeer mijn verwarring en anticipatie te verbergen. Wanneer we het kerkje naderen, zie ik pas echt hoe mooi en charmant het is. Het is erg laag en oud, gebouwd volgens de romaanse bouwstijl. Maar de muren zijn recent witgewassen, en er zitten ramen in die blinken. Vanbinnen is het licht en ruim, amper bemeubeld behalve met een basisaltaar en stoelen, en één beeld vooraan. Ook hier zijn de muren volledig wit.
"What do you think?"
Ik draai me om naar Robin en kijk hem stralend aan.
"It's gorgeous!"
Dat ik op deze fantastische plaats mag zijn, samen met de liefde van mijn leven. Ik kijk in zijn ogen en zie mijn eigen enthousiasme weerspiegeld. En nog iets. Is het verlangen, hoop, of nog iets anders?
"You know what other services they hold here? Weddings."
Nog voor ik hierover kan nadenken of kan reageren, zakt Robin ineens voor me op zijn ene knie. Ik ben te verdwaasd om te beseffen wat er gebeurt. De volgende woorden dringen heel traag tot me door.
"... will you be my wife?"
Wanneer ik het doosje in zijn handen zie, met daarin een fijn gouden ringetje met een kleine diamant, besef ik het pas echt. Ik word ten huwelijk gevraagd. Met ring en romantische setting en alles erop en eraan. Ik heb dit zo vaak gezien in films, of bij anderen, en nu gebeurt het bij mij zelf. Dit was het moment waar ik al heel mijn leven op gewacht had, en toch ook altijd een beetje bang voor ben geweest. Maar nu niet. Alles lijkt samen te vallen, alles klopt. Zou dit het mooiste moment van mijn leven kunnen zijn?
"Yes! Absolutely."
Een brede lach barst door op mijn gezicht. Robin lacht nog breder en kust me vol op de mond. Hij houdt me vast in een stevige omhelzing, terwijl de kleuren van de ondergaande zon ons omringen. Ja, dit is de beste dag van mijn leven.

Schoonheid die vanbinnen zit

Jezelf leren accepteren zoals je bent en je bewust worden van innerlijke schoonheid.

Het is niet altijd gemakkelijk in onze maatschappij: alles om ons heen vertelt ons tegenwoordig dat we perfect moeten zijn en leven. Lijden mag niet meer zichtbaar zijn langs de buitenkant, maar wordt diep weggestoken. Die scheiding tussen wat er binnen in de mens zit en gebeurt en wat langs de buitenkant mag of moet getoond worden, is gevaarlijk om verschillende redenen. Ten eerste, het is taboe om je gevoelens direct te uiten en er wordt te veel opgekropt. Mensen durven zich niet meteen uit te spreken over dingen en houden het voor zichzelf tot de bom barst. Vooral de negatieve gevoelens: kwaadheid, verdriet, angst,  ziekte, omdat die dingen niet meer gezien willen worden, maar zelfs tekenen van grote vreugde of liefde worden niet altijd aanvaard. Ten tweede, doordat de focus te veel op uiterlijke schoonheid ligt, vergeet je al te gemakkelijk dat de echte schoonheid van binnenuit komt. Die enorme focus op uiterlijkheden is vaak door een gemis aan geluk, iets dat moet gecompenseerd worden. Gemis zorgt voor onzekerheid, en die onzekerheid wordt weggewerkt door uiterlijke schijn: een perfecte huid, perfecte wimpers, perfecte lippen, de perfecte schoen. Die dingen kunnen je eventjes wat beter doen voelen, maar uiteindelijk maken ze je niet echt gelukkig. Daarom is het zo belangrijk om bewust te worden van je innerlijke schoonheid. (Kleine nuancering: ik zeg niet dat elke vorm van mode etc. verkeerd is, want ik hou er zelf enorm van. Maar ik merk heel snel hoe ik, perfectionist die ik ben, als ik me slecht voel ook gemakkelijk kan vervallen in overdreven aandacht voor het uiterlijke. Vandaar dat ik dit ook schrijf; ik ben mij er zelf enorm van bewust!)

Innerlijke schoonheid is een resultaat van liefde, waaruit we allemaal voortgekomen zijn. Die kern van liefde zorgt dat iedereen vanbinnen mooi is. Het is alleen vaak niet gemakkelijk om bij die kern van jezelf te geraken, of je er voldoende bewust van te zijn.
De twee aspecten van scheiding tussen innerlijk en uiterlijk vallen ook samen met elkaar. Je kan pas echt gelukkig zijn met jezelf als je het volledig toelaat, naar jezelf en naar anderen toe. En het strafste is dat anderen je ook meer zullen appreciëren als je eerlijk jezelf bent. Ik geef zelf toe dat ik daar enorm mee geworsteld heb en het nog steeds heel moeilijk vind, zeker in bepaalde situaties. Durven jezelf zijn heeft veel te maken met hoe anderen je tijdens je opvoeding hebben doen voelen over jezelf. We kunnen soms veel het gevoel gekregen hebben niet aanvaard te zijn, ook al was dat misschien wel zo. Er zijn sowieso altijd dingen die anderen in je appreciëren, maar dat wordt veel te weinig uitgesproken. Vraag eens aan je beste vrienden waarom ze graag rond je zijn, en wat ze vinden dat je grootste talenten en kwaliteiten zijn, als je ze zelf eventjes niet meer ziet. Wees je echt bewust dat die dingen in je mooi zijn en dat je er trots op mag zijn! En geef dan op jouw beurt eens complimenten aan anderen. Wacht, laten we eens kijken of we een ketting kunnen beginnen. Wie dit gelezen heeft, laat iets weten in een berichtje of reactie en ik geef je een compliment. Dan geef jij op jouw beurt complimenten aan iemand anders, en die moet hetzelfde doen. Zou het werken? Complimenten geven betekent het mooie in de ander zien. Op diezelfde manier kan je ook jezelf complimenten geven, of heel ontvankelijk zijn voor positieve woorden van anderen, om het mooie in jezelf te zien.

Allehup... Daar gaan we dan! Let's spread some light...


Goedele *

Dreams #4

Het voorlaatste deel van mijn klein verhaaltje!

----------

Uiteindelijk geraken we net op tijd de deur uit voor onze reservatie. Glimlachend stap ik in de auto van mijn vriend: een Mercedes Benz E-klasse. Die op mijn aandringen binnenkort verkocht zal worden en vervangen door een tweede elektrische wagen. Niet dat ik niet van deze auto houd, integendeel. Dit is al sinds mijn kindertijd mijn lievelingsmodel geweest. Maar het milieu gaat voor alles. En net nu het netwerk van elektriciteitsopladers eindelijk uitgebreid is en de overheid aankopen van elektrische wagens steunt, zijn de mogelijkheden immens geworden. Tussen deze gedachten door kijk ik even naar het passerende natuurlandschap. Wacht even. Dit is niet Brugge. Waar zitten we? Dit is niet de juiste weg.

"Hold on a sec, where are we going?"

Ik ben nog meer verward door de reactie van Robin, die enkel glimlacht. Van de schok vergeet ik even Engels te spreken. Niet dat dat echt hoeft.

"Wat ben je van plan? Gaan we niet naar Tajmahal?"

Opnieuw enkel een glimlach.

"You'll see."

Ik houd niet erg van verrassingen. Dan heb ik geen controle meer over de situatie. Maar ik vertrouw Robin genoeg om niet te gaan panikeren.

"Come on, tell me!"

Hij weet hoezeer ik dit niet leuk vind, en lijkt er stiekem van te genieten. Maar zijn geruststellende knipoog is genoeg voor mij. Ik merk intussen dat we richting Frankrijk rijden. Een uur later rijden we af richting Calais. Calais! Ik begrijp er niets van. Heb ik iets gemist? Ben ik iets belangrijks vergeten, iets dat we te vieren hebben? Dat kan toch niet. Nog een halfuur later stopt Robin ineens en zegt:

"I'll have to blindfold you now, because we're nearly there. No worries, it's not for long!"

Voegt hij eraan toe bij het zien van mijn gezicht. Dit wordt wel heel spannend. Robin neemt mijn sjaal en knoopt het vast rond mijn hoofd. Hij spant de stof erg teder aan, zijn hoofd dicht bij het mijne. Ik word er even week van. Robin is echter alweer in nuchtere stemming en start de auto opnieuw. Ik voel dat hij draait en even later een klein wegje op rijdt. Een kwartier later houdt hij stil en begint in een posh accent te spreken.

"Madam, we have arrived at our destiny. Allow me to help you out of the carriage."

--------

Goedele *

Dreams #3

Hallo!

Het is een tijdje geleden, maar eindelijk, eindelijk heb ik weer eventjes tijd om mijn blog aan te pakken! Mijn herexamen is voorbij, en nu kan ik weer een paar dagen met volle overgave nietsdoen, films kijken, lezen en... schrijven. Ik besefte dat ik nog steeds mijn kort verhaal niet volledig heb gepost. Dus bij deze, nog een stukje voor de ontknoping!

--------------

Een uur later kom ik buiten. Mooi zo, ik zal op tijd zijn voor het middagetentje met mijn zus. We hebben afgesproken in het centrum van Brugge. Normaal zien we elkaar om de zoveel tijd bij een van ons thuis, maar mijn zus had me een etentje beloofd voor mijn verjaardag. We besluiten pasta te gaan eten. Het is fijn om nog eens gewoon met ons tweeën af te spreken. Mijn zus vertelt honderduit over de nieuwe vorderingen in haar zwangerschap. Sinds ze eindelijk zwanger was geworden vijf maand geleden lijkt ze constant te stralen. Ze had er al zo lang van gedroomd om een kindje te krijgen. Ik probeer te vissen naar het geslacht, maar ze laat niets los. Nadien passeer ik nog bij het Arentshuis; ik had gezien dat er een tentoonstelling bezig was over de impressionisten. Ik ben altijd al erg onder de indruk geweest van het werk van schilders zoals Monet, en het is zeer inspirerend om al deze werken in levende lijve te zien. Gestimuleerd door de tentoonstelling rijd ik terug naar huis, en daar aangekomen ga ik rechtstreeks naar mijn atelier en neem er mijn penselen en verf. Blauw, geel, rood, zwart en wit. Meer heb ik niet nodig. Alle mogelijk denkbare kleuren kunnen hiermee gevormd worden. Ik ga aan de slag en ben zo gefocust dat ik de tijd uit het oog verlies. Robin moest in de namiddag naar de stad, maar ik ben nog bezig wanneer ik zijn voetstappen in de gang hoor. Ik schrik op. Binnen een uurtje zouden we al moeten vertrekken voor ons etentje en ik zit onder de verfplekken. Ik zet mijn verfspullen aan de kant en loop hem tegemoet. Na een kus en een kort verslag van onze dag vraagt hij of ik hem iets kan geven voor zijn maag. Dat hoeft hij geen twee keer te vragen. Ik heb een paar maand geleden een korte cursus gevolgd over plant- en kruidenkunde, iets dat me altijd heeft geïnteresseerd. Als kind zocht ik al kruiden in de tuin en bewaarde ze in potjes waar ik zorgvuldig de naam van elke soort opschreef. Intussen heb ik hier een opslagplekje met een voorraad kruiden voor elk mogelijk gebruik. En het heeft al zijn nut bewezen; sinds ik Robins hoofdpijn heb kunnen verzachten met lavendelolie vertrouwt hij me voor elk kwaaltje. Ik som snel een aantal middeltjes op, intussen denkend wat ik zou aantrekken voor straks. Iets subtiels in Robins manier van doen geeft me het gevoel dat vanavond belangrijk is. Nouja, misschien beeld ik me maar dingen in. Snel ren ik naar boven om iets te zoeken en me op te frissen.

“Darling, I’d like to take a quick shower before we go. Do you need the bathroom?”

Lap. Dat komt ongelegen. Robin zou zich normaal niet druk maken om een douche te nemen voor een simpel etentje, en net nu moet dat wel zo zijn.

----------------

Keep posted voor het vervolg!

Goedele *

Favourite things

There’s a paradise in my head.

In my own little world

filled with blossoms, spring flowers

little sparks of fairydust

scents of gold roses and peaches

and tropical flowers

I hear the trickling of a fountain

Then a little curtain of ivy

over a small gateway

Another space reveals itself

white tables and chairs

balloons in rays of colours

big cakes and Sunday dresses

people laughing

watching me dance with ribbons in my hair

---------

There is perfume in the air

scents of heaven

are dancing around the garden

Is there a man called Robin?

He takes me by the hand

I can see the smile on his face

We lie happily

Flowers are growing in our hands

----------

Hello everyone!

It's been a little while, I have been very busy and will be even more for the next couple of weeks... But for now, a small post to keep us going.

'There's a paradise in my head'... Whenever life can get a bit hard on you and you're feeling down or stressed out, there is one particular way that's very effective. Maria of the Sound of Music already knew it: when I'm feeling sad, I simply remember my favourite things!

What is even more effective though, is to have a particular place in your mind, where you can always come back to when you feel bad. The imagination is very powerful! It has actually been scientifically proven (as I vaguely remember reading somewhere) that imagining being in a certain place is as good for you as actually being there, because you brain cannot make the difference (we are talking of the mental benefits, not the physical ones; it's natural that your skin won't be able to soak up vitamin D or get a tan).
So start visualising the most amazing place you can possibly think of, make it as real and detailed as possible and imagine wandering around in it... Amazing, right?

Simply thinking of little things that make you happy can already help as well, though, because it can call up nice memories (which is just as beneficial as imagining new places), or it can make you get up and do something nice.

Here's a list of some of my favourite things:

-Fresh dew on spring blossoms
-The smell of roses
-A large cup of hot chocolate or tea after a walk in the rain
- A well-meant compliment by a friend or stranger
-A hug
-A hot bath after a long day
-The thrill of a perfect landscape view
-Going for a swim in the sea during summer
-New books
-Costume dramas
-A cup of delicious frozen yoghurt
-A new shade of nail polish
-Walking into a friend unexpectedly
-Cats
-This language
-Little cottages and lovely gardens
-The smell of oil paint
-When shopping, finding exactly what you were looking for for a bargain
-Ruffling someone's hair
-Colours and prints
-Light
-Tiny things of loveliness
-Getting a text message
-Walking in nature and being amazed at its beauty, having to stop still to drink it all in
-Laughing
-The feeling of sitting on a horse's back
-Looking at someone and realising they are thinking the same thing
-Working in the garden, growing your own herbs and fruits
-The smell of the rain in summer
-Watching an old favourite movie when you're ill
-Discovering new lovely places by accident

Do you recognise any of the thrills these things give me? What are your favourite things?

I could do a more thorough post about the different things you can do to counter negative thoughts or emotions. I got a lot out of Inner Strenght by Anselm Grün, which I have mentioned before already.

Well, time to get back to my thesis now, but I have plenty of ideas already for new, very interesting posts in a few weeks' time, so you can already look forward to that! ;)


Love,

Goedele *

Dreams #2

Hallo!

Ik had het vervolg beloofd op mijn verhaal... Hier is het dan.
Ik besef meer en meer dat veel dingen veranderd zijn, zoals mijn beroepskeuze, ook al ligt het er niet ver van, maar ook de keuze in woonplaats en levensstijl is veranderd. Ik beloof dat er een tweede, vernieuwde versie komt na deze. :) After all, what's more fun than writing about your dreams without restrictions?


Mijn leven binnen vijf jaar.


Ineens voel ik armen rond me. Robin. Ik draai me om en voel de kus op mijn lippen.
"I didn't startle you, did I?"
Ohja, mijn vriend is Brits. Een mens mag dromen.
Samen zetten we het ontbijt klaar aan de picnictafel buiten: vers fruit, yoghurt, cornflakes, een pot thee.
"You haven't forgotten about our date tonight, I hope?"
Ik glimlach. Dit is het fijne aan onze relatie: we blijven manieren vinden om het onverwachtse en spannende te verwerken in ons dagelijks leven. Een dagje Ardennen, museums, dans,... Het is altijd een verrassing.
Ik denk hier even later nog over na terwijl ik in mijn elektrisch autootje naar mijn uitgever in Bugge rijd. Het is niet erg ver, we wonen aan de rand van Sint-Andries. Hier is er nog veel groen, maar toch is het stadsleven niet veraf. De bouw was een kostelijke aangelegenheid, maar we hebben hopelijk de rest van ons leven samen om de lening af te betalen. En ik heb hier echt al mijn plaatsje gevonden. Ik werk hier vlakbij ook parttime in een museum voor mode, en volg een cursus fotografie en danslessen met vriendinnen die in de buurt wonen. Ik had oorspronkelijk veel getwijfeld of ik in Engeland zou komen wonen. Ik had er een stage gedaan en er ook mijn vriend leren kennen. Maar ik ging te veel moeten achterlaten, en mijn vriend had intussen een mogelijkheid om naar België te komen met zijn werk. Nu is mijn vriend de link tussen Engeland en mij. Hij ontwerpt tuinen voor belangrijke mensen en gelegenheden, en wordt nog vaak teruggevraagd in Engeland. Op die momenten, als ik zelf niet moet werken, ga ik vaak even mee over en weer. Intussen ben ik zelf connecties aan het maken met Engelse uitgevers, om daar ook boeken en gedichten uit te geven. Wat een droom! Ik parkeer mijn auto vlakbij het minnewater. Ik passeerde hier tot een jaar geleden nog om naar de les te komen in de kunstacademie. Intussen heb ik mijn diploma hogere graad schilderkunst behaald. Ongelofelijk wat ik daar allemaal geleerd heb. Ik vond het altijd heerlijk om naar die lessen te komen en mezelf even te verliezen in het werk en de kleuren. Ook nu houd ik er nog van om me af en toe terug te trekken in mijn atelier, de tuin of ergens in de natuur, om te schilderen en mijn hoofd te legen. Volgens Robin zou ik mijn werk moeten verkopen of tentoonstellen, maar dat hoeft voorlopig nog niet voor mij. Ik wil schilderen omdat ik het leuk vind, niet om er geld uit te slaan.
Intussen ben ik bij mijn uitgever aangekomen. Hij is vol lof over mijn nieuw verhaal. Ik zeg dat ik ook nog bezig ben aan een nieuwe gedichtenbundel en dat ik ook graag eens een kinderboek zou schrijven, in samenwerking met een illustrator. Misschien zal ik ooit mijn eigen illustraties kunnen maken. Een uur later ben ik weer buiten.




Hoe dan ook, realistisch of niet, het blijft heerlijk om te kunnen dromen over een toekomst vol regenbogen en roze wolken. Hoewel ik heb gemerkt dat ik het intussen al fijner vind om een realistischer beeld over de komende jaren van mijn leven te vormen. I guess I'm starting to grow up...
Maar dromen zal ik nooit afleren. :)


Tot snel lieve volgers,

Goedele *

<a href="http://www.bloglovin.com/blog/10958711/?claim=zg8sp92dytm">Follow my blog with Bloglovin</a>

My personal story: 'I have a voice'

Voor Nederlands, scrollen aub!

It took me a little while to post again, but at the moment I am fully occupied with my thesis and combining this with a blog is not so easy. Actually I shouldn't even be spending my time to this right now. Anyway. I started writing this for myself, because it is something very personal, but I decided I did want to share it.
It is about a very important moment in my life, when I realised that I 'have a voice'.

--------

"What's the matter?"
"I don't know..."

As a child, I used to never be able to explain how I felt or why I was crying. I distinctly remember a moment like that when I was very little, and the person with me got mad at me because I couldn't tell her what was wrong. There was just something blocking me to speak out, or maybe even to get a grasp on my own feelings.

I used to be, and am a person who is really open, communicative and passionate. Yet, due to certain negative experiences in my life I grew more and more quiet, and wasn't able to express my pain. I felt desolated and my mind was overclouded with insecurity, self-reproaches, self-doubt, and lots, lots of anger. It was like a dark mask that held my butterfly personality down. All of this happened entirely unconsciously.

Recently though, a new light has come into my life and has shown the real me: a happy bubbly person, who likes enjoying life, laughing, blurting everything out honestly, embracing, crying, and sometimes being a little bossy. Some time ago something very important has happened to me. I suddenly felt a lot of deep emotions welling up that had been stuck since my childhood. For the first time, in one instance I was able to explain and express everything, just for myself. I realised: 'I have a voice!' It matters how I feel, I matter as a person. I have the right to express myself. This might sound very evident to a lot of people, but for me it's something I didn't feel for the biggest part of my life. Being able to feel it finally, it changed my whole being. I felt free, happy, strong and beautiful, all in one. I was able to express everything I thought and felt confident. I feel now that I am growing towards that new person more and more, the real me that has been shut away in my early childhood. I don't feel like a little girl anymore, insignificant or ugly or wrong. That dark mask that was pulled over my face, making me hunch and seed with anger inwardly, is getting weaker and weaker, and making way for the light on my face and the flowers in my heart. Even though I still have to fight a lot of negative thoughts, I am beginning to see the beauty in myself and beginning to believe in myself.

Now every one of us has this voice and this beauty. Every one has the right to be him/herself and to speak up for him/herself. We are all such beauties deep down, in the essence of our being. If for some this might be evident, for others it isn't at all. We all have been hurt at some stages in our life, and this may have had a light or heavy impact. But we need to realise, that this doesn't make us who we are. It only slowed us down, but we have to find the real us. That is who we are. I have read an amazing book about this, called Inner Strength by Anselm Grün. It tells about the 'divine me' and how to find it and gain strength from it. It was so inspiring for me, and the months following I actually experienced what was explained in it.
Actually I might make an entire blog post about it if some of you would like that.

So, this was quite a long one, but I really hope it means something to just a few of you, that would make me enormously happy.

I wish you a splendid day full of happy thoughts

xx

Goedele *



-----------------------------------------------

Het heeft eventjes geduurd voor de volgende post, maar een thesis moeten schrijven en een blog onderhouden is niet de beste combinatie. Dit is een vervolg op mijn eerste post.

------

"Wat scheelt er dan?"
"Ik weet het niet..."

Als kind had ik enorme moeite met het uitspreken van wat er scheelde. Ik herinner me zo’n moment nog toen ik heel klein was. Ik was aan het huilen maar ik kon gewoon niet zeggen wat er scheelde en de persoon waar ik bij was werd kwaad en ongeduldig omdat ik het niet kon zeggen, maar er zat gewoon iets geblokkeerd in mij.

Als een open, gevoelig en passioneel kind wou ik heel veel overbrengen, maar ik ben in het merendeel van de tijd op een muur gestoten van onbegrip. Hierdoor, en door een specifiek pijnlijk moment in mijn kindertijd is er een enorme opstandigheid in mij gegroeid, en met de jaren merkte ik meer en meer dat ik die niet echt kon uiten. Het was bij ons thuis best om gewoon stil en sereen te zijn, en ik kon mijn eigen heftige gevoelens niet plaatsen. Ik werd er bang van en stak het heel diep weg. Ik voelde mij overschaduwd door een masker van zelfverwijt, opstandigheid, onzekerheid, het gevoel dat ik niet goed was, enz. Dit gebeurde allemaal onbewust.

Recent echter is er een nieuw licht in mijn leven gekomen die de echte, mooie kant van mezelf heeft getoond. Ik ben niet stil. Ik ben een levensgenieter. Ik hou ervan te rennen en te lachen en alles er eerlijk uit te flappen en te omhelzen en huilen en soms eens een beetje bazig te zijn. Een tijdje geleden had ik voor het eerst een moment waarop ik mijn emoties kon plaatsen en uitdrukken. En toen besefte ik dat het oké was om die gevoelens te hebben. Ik besefte dat ik een stem had, dat ik er was als persoon, dat het er toe deed hoe ik mij voelde. Dat kan heel logisch klinken voor velen maar ik heb het grootste deel van mijn leven het omgekeerde geleerd, of aangenomen. Tot zo'n besef komen had een enorme impact op me en ik voelde me een ander mens: vrij, gelukkig, vol zelfvertrouwen. Ik merk nu dat ik dichter en dichter bij de nieuwe ik kom. Ik voel mij niet langer als een klein kind, onbelangrijk of lelijk of verkeerd. Dat donkere masker dat me gebukt deed gaan in zelfverwijt is meer en meer aan het verdwijnen en het maakt plaats voor het licht in mijzelf. Langzaamaan begin ik mijn schoonheid te zien en te geloven in mezelf, ook al verval ik nog zo gemakkelijk in negatieve gedachten.

En iedereen heeft die stem, en die schoonheid. Iedereen heeft het recht om zichzelf te zijn en voor zichzelf op te komen. We zijn allemaal zo'n parels vanbinnen, in het diepste van onszelf. Voor sommigen is dit misschien logisch, maar voor anderen is het dat absoluut niet. We zijn allemaal gekwetst op bepaalde momenten in ons leven en dat kan een al dan niet zware impact gehad hebben. Maar we moeten beseffen dat dit ons niet maakt tot wie we zijn. Het heeft gezorgd voor hindernissen, maar het heeft ons niet bepaald. We moeten de echte zelf gaan zoeken. Ik heb hier een heel interessant boek over gelezen, Innerlijke Kracht van Anselm Grün. Het vertelt over de 'goddelijke ik' en hoe het te vinden en er kracht uit te putten. Het heeft mij enorm geïnspireerd!
Misschien doe ik er een volledige blogpost over als daar interesse naar is.


Dit is een redelijk lange tekst geworden, maar het is op dit moment enorm belangrijk voor mij. Ik hoop echt dat er toch een paar er iets aan hebben, daar zou ik al enorm blij mee zijn.


Ik wens jullie allemaal een heel mooie dag vol happy gedachten en fijne momentjes,

xx

Goedele *

Dreams.

Hallo!

Ik geloof er vast in dat dromen hebben een van de belangrijkste voorwaarden zijn om gelukkig te leven. Je dromen vertellen je zoveel over het positieve deel van jezelf. Het is zo belangrijk om je af en toe af te vragen: 'Wat wil ik in mijn leven binnen een aantal jaar? Wat zijn mijn verwachtingen van het leven?' En dan die dromen na te jagen en te geloven dat ze echt kunnen worden.

Een tijdje geleden kreeg ik de opdracht van iemand om te schrijven over 'mijn leven binnen vijf jaar'. Ik las het onlangs opnieuw en het viel mij op dat ik meteen weer gelukkig werd door eraan te denken, en ook dat een aantal details intussen alweer veranderd waren. Ik geef jullie een stukje mee, met het vaste voornemen om binnenkort een nieuwe versie te schrijven:


Mijn leven binnen vijf jaar.

Ik word wakker door het gezoem van mijn gsm. Geen alarmerend wekkergeschal voor mij. Ik verkies zacht en langzaam uit mijn dromen gehaald te worden. Half tien. Een vrije dag voor ons beiden vandaag. Ik draai me op mijn rug en kijk naar de persoon naast me, of wat er zichtbaar van is boven de lakens. Krullend bruin haar, donkere wimpers, een bruine wang, delicate mond. Ik laat mijn blik dalen. Sterke hals, gespierde rug. Ik buig me over mijn vriend Robin en geef hem een kus. Nog geen reactie. Ik spring uit bed en loop richting de ruime, ingebouwde douche. Ik heb een afspraak met mijn uitgever om 11u om mijn tweede kortverhaal door te nemen. Hopelijk wordt het opnieuw een succes. Na een heerlijk verkwikkende douche me citrus- en muntgeuren en een weldadige bodylotion loop ik terug naar onze kamer om kleren uit te zoeken in de loopkast. Ik ben in de bui voor mijn nieuw rood kleedje vandaag. Ik kijk nog eens naar het bed. Zie ik daar wat beweging? Ik loop toch al naar beneden langs de brede trap en schuif overal de grote gordijnen open. Het ziet er weer een prachtige dag uit, ik kan het niet laten om even de tuin in te stappen langs het schuifvenster. De tuin is helemaal aangelegd door Robin. Het huis ook trouwens. Het is nog niet helemaal klaar, maar een maand geleden zijn we hier toch al komen intrekken. Het is het huis van mijn dromen: ruim, maar gezellig. Shakespearean style, compleet met rieten dak en houten balken. En deze tuin maakt het helemaal compleet. Ik beweeg mij langs de kerselaren, richting de rozentuin. Halverwege blijf ik even staan om het betoverende zicht volledig in me op te nemen. Ik sluit mijn ogen en geniet van het zonlicht op mijn oogleden. Ineens voel ik armen rond me. Robin. Ik draai me om en voel de kus op mijn lippen.

-------

Wil je het vervolg graag weten?
Wat zijn jullie dromen? I would love to know!

Kus

Goedele *